บทที่ 12 เงาร้ายในห้องนอนมาเฟีย
"กลัวเหรอ"
"ไม่กลัวมั้งไอ้เหี้ย ยาห่าอะไรบอกกูมา"เจโลถามเสียงสั่น
"ใจเย็นน่า มึงจะรีบร้อนอยากรู้ไปทำไมวะ ถ้ารู้ไวก็ไม่เสียวดิลุ้นไม่มัน"
"มึงแม่งโรคจิตหว่ะ ภายนอกดูคุณชายชิบหายสันดานนี่หยั่งไอ้กับไอ้โจรจิตวิปริศ"
"ด่ากูมากๆกูจะจิตให้ดูจริงๆเลยดีมั๊ย"มันขยับเข้ามาใกล้อีกเมื่อไล่ลมออกจากไซริงค์แล้ว ผมพยายามจะถอยออกห่างแต่เหมือนเด็กแรกเกิดไม่มีเรี่ยวแรงขยับตัว
"กลัวมากหรือเปล่า"มันทิ้งตัวลงนั่งข้างๆผม ดวงตาคมๆของมันจ้องมาที่ผมตาไม่กระพริบ
"ไอ้อีริค มึงจะเอายังไงกับกูบอกมาเลยเหอะยึกยักๆอยู่นั่น มึงจะฆ่ากูก็ฆ่า จะทำห่าอะไรก็รีบทำดิวะ"มันมองที่เข็มแล้วผมสลับกันไปมา
"อืมมม อยากได้อะไรหนอ กูยังคิดไม่ออก"ดูนิสัยมันดิครับเหี้ยขนาดไหน ผมเม้มปากมองหน้ากวนส้นตีนของมันในใจนี่คือถีบมันจนหัวทิ่มลงจากเตียงไปแล้ว แต่ความจริงคือนอนกลินน้ำลา่ยเหนียวๆลงคอด้วยความกลัว
"ไอ้อีริค กูพูดจริงนะ มึงบอกมาว่าจะเอาอะไร ถ้ามันไม่หนักหนากูจะยอมทำตามให้ แต่มึงห้ามเอายาบ้าๆนั่นฉีดกู"มันมองเข็มฉีดยาในมือ แล้วยื่นหน้ามาหาผม
"อันนี้น่ะเหรอ"
"เออดิไอ้ควาย"
"ด่ากูแบบนี้กูคงยอมอะ"มันบอกเสียงเรียบ จับตัวผมพลิกคว่ำหน้าลง ดึงเอวกางเกงลงจนรู้สึกเย็นๆที่สะโพก
"ไอ้อีริค เดี๋ยว เดี๋ยวดิเว้ย"มึงจะทำอะไร กูเป็นตำรวจนะได้ยินมั๊ย มึงกำลังทำร้ายเจ้าหน้าที่ โทษหนักนะเว้ย"ผมแหกปากตะโกน เหงื่อไหลจนท่วมตัวขนหลังคอลุกเกรียว พยายามเกร็งกล้ามเนื้อก้นเอาไว้ไม่ให้มันแทงเข็มเข้าไปได้ง่ายๆ มันใช้แอลกลอฮอลเช็ดตรงสะโพก ผมเย็นวาบไปถึงไขสันหลัง
"เออๆกูยอมแล้ว มึงให้กูทำอะไรกูยอมหมดแล้ว"มือหนาๆนั่นชะงักอยู่บนเนินสะโพกผม แล้วมันก็เช็ดต่อ
"พูดมาสิจะทำอะไรอีก ไม่งั้นกูฉีดจริงๆ"มันขู่ผมเสียงเรียบแต่น้ำเสียงแม่งเย็นชาชิบหาย
"คือกูเชื่อฟังมึงทุกอย่าง"ผมกลืนน้ำลายแล้วตอบมัน
"ไม่เถียง"
"ไม่..กูจะไม่เถียง"
"ไม่ทำร้ายกูลับหลัง"มันถามซ้ำ ผมเงียบไปพักนึงก่อยจะคิดหาคำตอบ ก็ถ้าผมไม่ลอบทำร้ายมันแล้วผมจะชนะมันได้ยังไงกันเล่า
"อืมมม ไม่ตอบถ้างั้น"ไอ้เหี้ยนี่ก็ตั้งหน้าตั้งตาเอาสำลีเย็นๆเช็ดอยู่นั่นแหละ
"เออกูสาบาน"ผมแหกปากหลับตาตะโกน
"ไม่อะ กูไม่เชื่อคำสาบานเยอะแยะไปที่ผิดคำสาบานน่ะ"
"ไอ้สัดเอ้ย!"ผมสบถอยู่ในลำคอ
"กูสัญญา ด้วยเกียรติของตำรวจอย่างกู กูจะไม่ทำร้ายมึงลับหลัง"
"อ่า...นั่น"มันถอนหายใจยาวแล้วพูดออกมาไม่จบประโยค แต่ผมรู้สึำเจ็บแปลบที่เนื้อสะโพก ไอ้เวรนี่มันฉีดยาให้ผม ผมพยายามจะบิดตัวพลิกกลับแต่ดูเหมือนไร้ผลกล้ามเนื้อยังอ่อนเหลว จากนั้นผมก็รู้วึกโลกมืดดับไปทันที
"ใครอยู่ข้างนอก"
"นายครับ"ทอมตอบ
"เข้ามา"สภาพที่ทอมเห็นคือ เจโลนอนหลับคว่ำหน้าอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ กางเกงถูกปลดลงมาจนเห็สะโพกขาวเล็กน้อยเท่านั้น ยังมีถาดเข็มที่วางไซริงค์ว่างเปล่าอีกอัน
"นายฉีดอะไรครับ อย่าบอกผมนะว่าเป็นเฮโรอิน"
"ใช่ที่ไหนก็แค่ยานอนหลับ อ้อเอาคลิปที่อัดนี่ไปโหลดเก็บไว้เป็นหลักฐาน แล้วให้คนมาทำความสะอาดเนื้อตัวเขาด้วย ตั้งแต่นี้เด็กนี่จะกินอยู่ที่ห้องฉัน วันนี้จัดเตรียมของใช้ของเขาทั้งหมดมาไว้อีกฝั่งของห้องแต่งตัวด้วย อีกอย่างเสื้อผ้าของใช้ของเขาทุกชิ้นจะต้องมีเครื่องดักฟังและGPSให้คนดูแลให้เรียบร้อย ถามอัลให้ด้วยว่านาฬิกาที่ให้ติดเข็มพิษเสร็จหรือยัง ให้เอามาให้ได้ภายในเย็นนี้"
"นายจะให้เขาลงมือแล้วหรือครับ"
"ความพร้อมน่าจะอีกสองวัน ให้เขาหลับให้เต็มที่ก่อน จัดหาคนมาเฝ้าเอาที่ไว้ใจได้ อีกอย่างอย่าเอาคนที่มีฝีมือ เด็กนี่ไม่ไว้ใจคนง่ายๆถ้าเอาคนที่ช่วยเหลือตัวเองมาไม่ได้เขาคงไว้ใจได้เต็มที่"
"ครับนาย"ทอมก้มหัวลง เขาลุกขึ้นเดินไปจัดแจงตัวเองอีกครั้งเพราะรบกับเจโลจนเสื้อผ้ายับย่น เสียงทอมเงียบหายไปแล้ว เขาถอดเสื้อผ้าลงไปแช่น้ำในอ่างและใช่ความคิดเกี่ยวกับคนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องราวอยู่ในห้อง หลายครั้งแล้วตั้งแต่รู้จักเจโลมาเขาไม่อาจจะปล่อยวางจากคนนี้ได้แบบไม่เคยเป็นมาก่อน ยิ่งเป็นเพียงแค่ตัวหมากเบี้ยให้เขาบนกระดานเขายิ่งไม่ใส่ใจว่าจะอยู่หรือไม่ ตายหรือเป็น แต่กับคนๆนี้เขากลับไม่เป็นตัวของตัวเองเลยซักนิด มีอย่างที่ไหนขนาดจะให้ไปเป็นสายเขายังต้องดูแลสั่งการต้วยตัวเองเพราะกลัวว่าหากคนของเขาประมาทเพียงนิดเต็กนั่นเกิดอันตรายตัวเขาคงไม่สงบสุขเป็นแน่
"นายครับทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ เสื้อผ้าของเจโลจะมาภายในสามชั่วโมงครับส่วนนาฬิกาอัลบอกว่าน่าจะเสร็จทันเย็นนี้เช่นกัน"
"อืมดี เข้ามาช่วยแต่งตัวด้วย วันนี้ที่JBเอ็มไพลส์เป็นยังไงมั่ง"
"มีคุณเลขา เซริก้ารอให้นายเซ็นต์เอกสารเร่งด่วนครับ"
"ทำไมไม่มีใครไปเอาเอกสารมา"
"เธอแจ้งว่านายมีนัดหมายด้วยตอนสี่โมงเย็นนี้ครับ"
"ใคร"เขานิ่วหน้าเพราะโดยปรกติแล้ว เลขาของแต่ละบริษัทจะแจ้งเข้ามาที่ทอมเพื่อตรวจสอบความปลอดภัยก่อนจะแจ้งเขาว่านัดหมายกับใครไว้บ้าง
